Florian’s uitvaart, deel 1

16 januari 2019 25 Door Mirjam

De dag is aangebroken. De dag waarvan je hoopt deze nooit mee te maken.. de uitvaart van je kind…
Ik heb net zoals de hele week amper geslapen en ben vroeg wakker. Aan de ene kant ben ik blij als deze dag erop zit aan de andere kant ben ik hem na deze dag echt kwijt. Mijn kleine knulletje. 
Om 9 uur komt de kapper aan huis om mijn haar op te steken. Rond 12 uur komt de familie. Iedereen heeft zijn best gedaan om er zo mooi mogelijk uit te zien; kleding met bloemetjes en veel kleuren. Lisette van Team Patty Duijn komt ook rond die tijd en legt de laatste dingen uit. Ook fotograaf Rieta Mulder is er om foto’s te maken van de dag. 
Het moment is gekomen om Florian naar onze auto te brengen. Wij willen graag samen met hem naar crematorium Westerveld gaan, zodat wij voor de laatste keer met het complete gezin zijn.

Foto Rieta Mulder

Bij Westerveld wacht Patty Duijn ons al op. Voor haar en haar team wordt het nu heel hard werken…De gasten is gevraagd een onverpakte bloem mee te nemen. Daar maken zij een hart van bloemen van. Daarnaast hebben wij onze wensen doorgegeven, hoe het podium waar Florian komt te staan eruit moet zien: Ballonnen en veel kleur. Ik laat het verder aan Patty en Lisette over omdat ik hen volledig vertrouw. 
Bij Westerveld is de ontvangstruimte beneden en het crematorium boven. Patty neemt Florian mee naar de grote zaal en wij wachten in de familiekamer naast de gasten.
Wanneer wij naar boven lopen en de zaal in stappen, kijk ik mijn ogen uit. Het is prachtig hoe zijn kistje tussen de bloemen, kaarsen en zijn speelgoed staat. Heel erg indrukwekkend. Dit verdient ons ventje zo! De muziek op de achtergrond (Wiegenliedje van Brahms, het melodietje dat vaak in de muziekdoosjes zit) maakt dat ik kippenvel krijg.


Mijn broer Robert begint met het welkomswoord en heeft een mooie tekst geschreven. Daarna zetten mijn kinderen en de kinderen van mijn zus Kirsten de kaarsjes aan rondom het kistje. Daarna is het tijd voor de speech van mijn ouders. Een prachtig stuk waarvan één stuk van mijn vader eruit springt. Ik wil een klein stukje daarvan hier plaatsen: 


“Het licht is niet voorbij 
Zojuist hebben we Florian in het licht gezet, omdat we blijven geloven dat de duisternis niet het laatste woord heeft en dat hij als klein lichtje onze wereld iets mooier heeft gemaakt. Toch is het deze dagen moeilijk om naar alle uitbundige kerstlichtjes te kijken. Je hebt de neiging om de kerstboom maar weg te doen, omdat Kerst toch nooit meer een feest wordt. 

Maar….. we kunnen het ook omdraaien. We kunnen afspreken dat we vanaf dit jaar aan het kerstfeest een extra betekenis geven.  We kunnen allemaal van  één van de kerstlichtjes in ons huis of in de boom een Florianlichtje maken, gewoon door een lintje of een symbooltje dat ons aan hem herinnert. Als we dat nu en de komende jaren blijven doen, wordt ieder kerstfeest niet alleen  een droevige herinnering maar ook een uitbundige viering van het leven van ons eigen zonnetje Florian en mag zijn lichtje een blijde verwijzing zijn naar het grote Licht van Kerstmis. Het is niet voorbij.

En tenslotte:

Florian is niet voorbij

Vandaag nemen we met pijn afscheid van zijn aardse omhulsel, maar toch blijft hij bij ons . Waar en hoe weten we niet. In deze bijeenkomst doen we pogingen om daar woorden en beelden bij te bedenken: Florian is een sterretje, staat er op de kaart. Twinkel, twinkel, kleine ster, zingen de kinderen van Elindes klas. En we horen nog: Ga je mee naar het land van je ogen dicht, Somewhere over therainbow en Tears in Heaven.

Het blijven menselijke woorden voor iets wat we niet kunnen bevatten en dat hoeft ook niet. Wat ik geloof is dat ook Florian een toekomst heeft, dat de dood niet het einde is. Florian is op een plek zonder ziekenhuizen en operaties, zonder wekelijkse onderzoeken, zonder al die prikken, zonder buisjes in z’n neus en slangetjes aan zijn lichaam en zonder te moeten vechten voor een teug adem. Een plek waar hij kan zijn, zoals hij bedoeld is, een perfecte plek voor een perfect mannetje, want Florian was en blijft perfect.

Met die gedachte en dat vertrouwen kunnen we vandaag door alle verdriet en tranen heen toch zeggen: Het is niet voorbij!”

Na de mooie woorden van mijn ouders start een filmpje met foto’s op het nummer ‘Sword and Cross’ van Mark Isham. Mijn broer Robert heeft meerdere prachtige filmpjes gemaakt op de muziek van “Land van je ogen dicht” van Chantal Janzen, “Enjoy the Ride” van Morcheeba en “Tears in Heaven” van Eric Clapton.

Deze liedjes hebben wij gekozen omdat ze ons raken.

Celeste en ik

De dienst vliegt voorbij.

Mijn zus Kirsten leest nog een door haar aangepast verhaal voor van Woezel en Pip (“Dag Muisje”). Ze zit bij het kistje en de kindjes zitten om haar heen. 

Van de klas van Elinde is een filmpje opgenomen waarin ze het liedje “Twinkel, twinkel kleine ster” zingen.

Na de speech van Tom is het mijn beurt om naar voren te komen. 

Hierbij mijn speech: ( Dit is een herhaling  van de vorige blogs) 
“Dag lief klein mannetje van mij.Would you know my name, If I saw you in heaven?
Daar reden wij dan weer met zijn tweetjes voor de zoveelste op weg naar het ziekenhuis. Je was al 5 weken verkouden en het leek deze week dat je er eindelijk van af was, terwijl je broer en zusjes toen ziek werden. Vrijdag begon je toch weer en zaterdag wilden wij je toch weer laten nakijken. Had ik dit maar een dag eerder gedaan…Onderweg naar het ziekenhuis checkte ik nog even of je ademde. Dat deed ik zes keer per nacht en overdag mocht je van mij alleen maar in een ruimte zijn waar iemand bij was. Je sliep ’s nachts bij mij. Weet je, lieve Floor, ik heb dit altijd al gevoeld. Ik wist onbewust dat jouw  leven hier niet lang zou duren. Daarom wilde ik dat iedereen jou zou leren kennen en schreef ik zelfs een blog over jou, niet wetende dat dit zoveel gelezen zou worden.We hebben ons dit jaar vreselijk zorgen gemaakt. Het begon al tijdens de zwangerschap toen ik van de vliering viel en mijn rug brak. Zouden de foetusjes nog leven?Toen met 25 weken toen de bevalling op gang was gekomen en er een gesprek met een kinderarts uit de VU volgde of wij jullie wilden reanimeren als jullie zouden komen.Met 28 weken herhaalde dit zich.Toen je geboren werd was je heel klein.Ik zag je en was op slag verliefd! Wat een mooi klein mannetje! Je stemmetje leek op die van een babygeitje. Toch zag ik dat je kwetsbaar was en dat werd 24 uur later ook duidelijk. De vermoedens dat jij Down had ontstonden. Je darmen werkten niet en vanuit het Spaarne werd je overgeplaatst naar het AMC.Daar werd het een gekkenhuis. Onderzoek naar onderzoek kreeg je.Ik moest met lede ogen aanzien hoe ze bij jou bloed prikten of andere pijnlijke onderzoeken deden. Elke dag kwamen er dingen bij.Je had 3 gaatjes in je hart,de ziekte van Hirschsprung, Pulmonale hypertentie en het Syndroom van Down. Na 3 weken mocht je eindelijk naar huis maar moest je meerdere keren per week naar de artsen of naar het AMC of naar het Spaarne ziekenhuis.Je bent in je leven niet ziek geweest tussen week 3 en week 7. In week 7 vonden jouw cardiologen dat je heel snel geopereerd moest worden aan je hartje. De druk in je longen was veel te hoog.Nog geen week na dat nieuws lag je op de operatietafel in het LUMC. Ik moest je daar achter laten, niet wetende of je wel weer wakker zou worden.De 3 uur dat ze met je bezig zijn geweest, waren de langste uren uit mijn leven.Maar wat een vreugde, je overleefde de operatie en knapte binnen een week al op.Alleen bleef je maar verkouden. Meerdere keren ging ik naar de dokter en meerdere keren moest je blijven.Elke dag moesten wij kijken of je een dokter nodig had. De dinsdag voor je dood hoorden wij van de cardioloog dat je hartje er goed uit zag. Een nieuwe operatie, waar eerst sprake van was hoefde niet meer!Wat waren wij blij!De volgende dag kreeg je bloedpuntjes op je gezicht en gingen wij wederom naar de huisarts waar ze bloed afnamen.
Gelukkig alles zag er goed uit. Maar toen werd het zaterdag…
Ik parkeerde de auto bij het ziekenhuis en tilde je eruit en merkte dat je heel slap was. Ik schudde je even door elkaar en zag dat het mis was.. ik rende naar de spoedpost een uur lang hebben ze je gereanimeerd. Gelukkig was Tom er ook binnen 15 minuten. Ik wist dat het voorbij was. Ik pakte je handje en zei: “Blijf bij mij Floor, ik zorg dat je heel gelukkig wordt. Ik hou te veel van je, ik kan niet zonder je”. Maar het was klaar.
Toen ik aan Elinde vertelde dat je in de wolken aan het spelen was, was haar reactie:Maar wie heeft hem dan daar neergezet?En Julian zei : ”Oh, dan moet je even nieuwe batterijen in zijn hartje doen”.
Celeste, jouw soulmate is de hele week al onrustig. Lieve Floor ik beloof je dat ik ook voor haar heel goed zal zorgen. Ik houd haar in de gaten en zal zoveel mogelijk over jou vertellen. 
Lief klein mannetje, ik ben ongelofelijk trots op jou. Ik had alles voor je over. Ik ben zo blij dat je in mijn leven bent geweest. Tom ook op jou ben ik zo trots, je hebt hem alle liefde gegeven die je maar kon wensen! 
Lieve mensen, onze Florian heeft gevochten in zijn leven maar hij was zwakker dan wij allemaal dachten. Ik zou jullie willen vragen om op te staan en hem een heel groot applaus te willen geven! Dat heeft ons vechtertje wel verdiend”.

Het lied Tears in Heaven start nu en daarna sluiten Tom en ik samen met Celeste de dienst af met een dankwoord.
Nu is het tijd om ons kindje naar de oven te brengen. Ik sta erop dit zelf te doen en zal in mijn volgende blog hier op terugkomen. 

Foto Rieta Mulder