Florian’s uitvaart (deel 2)

23 januari 2019 18 Door Mirjam

https://www.makeamemory.nl/kom-in-actie

De ceremonie is afgelopen. De mensen lopen om Florian’s kistje om afscheid te nemen. Op de achtergrond worden de nummers ‘Comtine d’Un Autre Été’ van Yann Tiersen, ‘River flows in you’ van Yiruma en ‘Somewhere over the rainbow’ van Israël Kamakawiwo gedraaid. Er zijn veel mensen gekomen naar de dienst. Alle mensen die ons dierbaar zijn, zijn gekomen. Zelfs mijn oom is uit Noorwegen over gevlogen en mijn tante uit Frankrijk. De meeste aanwezigen hebben Florian niet eens ontmoet. Door de ziekenhuisbezoeken zat een gewone kraamperiode er niet in. Daarnaast ben ik overdreven beschermend geweest naar Florian en mochten mensen die ook maar een beetje snotterden niet langskomen. 
Als laatste staan we met onze kinderen, ouders, zus, haar kinderen, broers, aanhang en mijn beste vriendin en haar vriend om zijn kistje.

Als ook zij naar buiten zijn, lopen Tom en ik met het kistje naar de ovens.
(Let op, onderstaande tekst kan als schokkend worden ervaren)


Ik wil er zeker van zijn dat Florian de oven in gaat. Ik wil er zeker van zijn dat zijn as ook bij ons thuis komt. Ik wil er zeker van zijn dat niemand meer rommelt aan ons knulletje. Dit is de reden dat ik wil zien dat het kistje de oven in gaat.
Beneden bij de ovens, blijken alle ovens nog in gebruik. Wij moeten 20 minuten wachten als ik echt wil zien dat het kistje de oven in gaat. Dit is wel een probleem aangezien wij de condoleanceruimte maar 1,5 uur hebben gereserveerd. De medewerkers van het crematorium vertellen ons dat het kistje met een schep de oven in zal gaan en niet via een automatisch systeem zoals bij de volwassen kisten. Ze raden ons af dit te zien. Toch sta ik er op.

Totdat fotograaf Rieta Mulder aanbiedt om erbij te blijven en foto’s te maken van het moment dat het kistje de oven in gaat.

Rieta Mulder hebben we deze week leren kennen door Stichting Make a Memory, een stichting waar fotografen vrijwillig fotoshoots doen bij ouders die net hun kindje verloren zijn of een kind dat ernstig ziek is of niet lang meer te leven heeft. Gelijk bij de fotoshoot vlak na Floor’s dood bood Rieta aan om ook bij de crematie te zijn en foto’s te maken. Ze is al de hele dag bij ons. Ik vertrouw haar 100% en ben zo blij en dankbaar met haar voorstel. Inmiddels heb ik de foto’s gezien. Zelfs een foto waar het kistje brandt zit erbij. Het klinkt gek, maar het zijn prachtige foto’s. Mocht je ooit een fotograaf nodig hebben: www.rietamulder.nl

Afscheid nemen van zijn kistje

Wij lopen terug naar de condoleance ruimte waar de gasten met een wijntje en bitterbal op ons wachten. Iedereen condoleert ons en de meesten zijn diep onder de indruk van de dienst. Dat doet mij goed. Florian verdient een indrukwekkende dienst. Een dienst die iedereen hopelijk zal onthouden zodat Florian hopelijk nooit vergeten wordt! Ik vind het fijn om iedereen even te zien en te spreken tijdens de condoleance maar ondertussen denk ik de hele tijd aan mijn perfecte mannetje dat op hetzelfde moment in de oven zit. Ik probeer de gedachten weg te stoppen en mij op de aanwezigen te focussen. En hoe fijn het ook voelt al die lieve mensen om ons heen, ben ik blij als wij in de auto naar huis rijden. 
Onze families komen naar ons huis en daar bestellen wij eten. ‘s Avonds laten wij nog een wensballon op waar iedereen wat op heeft geschreven. 


De volgende ochtend loop ik de tweelingkamer in. Wij hadden vorige week net twee nieuwe ledikantjes gekocht. Florian heeft er alleen in gelegen toen hij overleden was. De tweeling heeft nooit in hun kamer geslapen en ik wil die kamer daarom zo snel mogelijk veranderen. Wij hebben nog een kamer over en daar kunnen wij een gezellig kamertje voor Celeste voor maken. Hoewel ik haar voorlopig nog in de co-sleeper wil hebben.Voor haar moet het ook raar zijn om ineens niet meer naast haar broertje te kunnen slapen. Ze is erg onrustig en heeft net als Florian ook het RS-virus. Het virus waaraan hij waarschijnlijk overleden is! Omdat Celeste een gezonde baby is, uit het zich bij haar als een ‘verkoudheidje’. De hele week zijn er artsen lang geweest om te condoleren. Ik heb steeds gevraagd of ze voor de zekerheid even naar Celeste wilden kijken. Dit deden zij graag voor ons. 
Ik open de kledingkast van de tweeling en zie al zijn kleertjes nog hangen. Alles in maat 62.. een grotere maat zal hii nooit meer dragen. Ik kan mijn tranen niet meer bedwingen en pak zijn kleertjes en ruik er aan. Wat mis ik zijn bolle koppie. Wat mis ik zijn lachje en huiltje. Ik loop naar de badkamer en zie zijn spoelspullen liggen waarmee Tom of ik zijn darmpjes spoelden. Ik doe een kastje open en zie zijn medicijnen staan. Florian, zo’n klein mannetje en toch heeft hij het hele huis in beslag genomen, zo lijkt het.

Ik voel mij ellendig en huil om alles. Nu de focus van de crematie weg is, voel ik een extreme leegte. Gelukkig hebben wij nog drie kinderen waardoor wij door moeten en dit zullen wij ook doen! Al is het alleen al omdat wij dit Floortje hebben beloofd! 

PS: Hierbij wil ik stichting Make a Memory bedanken. Bedankt voor de foto’s! Wat een prachtige stichting! En stichting Hartendekens voor de mooie gehaakte/ gebreide dekens en knuffels voor alle kindjes. Lisette Koenders en Patty Duijn en team ook heel erg bedankt voor het regelen van de mooie dienst! Alle artsen en verpleegkundigen van het AMC, LUMC en het Spaarne Gasthuis heel erg bedankt voor de goede zorgen en de betrokkenheid.

https://www.makeamemory.nl/kom-in-actie